Wyprowadzka Jul zmusiła nas do zrobienia generalnych porządków. Przeprowadzki z szafek do szafek, z szuflad do szuflad, wyrzucanie niepotrzebnych klamotów i takie tam. Wyrobiłyśmy się z Em w piątkowe popołudnie.
Tęsknimy? Niektórzy tak, inni jeszcze tego nie poczuli. Mnie, chcąc nie chcąc, mama zmusiła do refleksji, o czym z resztą nie wie. Bo jak wiadomo, będąc rodzicem, przeżywa odejście pierwszej córki, wspomina to i owo. Ja zaczęłam myśleć wtedy, że to koniec pewnego etapu: koniec czekania na powrót starszej siostry = koniec wieczornych pogadanek, koniec przygotowań do ślubu, koniec wkurzania się na niektóre sytuacje (to oczywiście pozytywny aspekt) i... popłakałam sobie w podusię, ale spokojnie, po prostu tego potrzebowałam, co nie znaczy, że teraz, co wieczór tak robię:) Nie zamierzam wpaść w depresję, bo Jul jest nadal, są też inni, jest Tata (ten u GÓRY) i od razu mi lepiej:)
Bycie "dętką" nie jest za fajne, dzięki Bogu nie trwało długo. W ten sposób pocieszam się też, że pierwsza sesja na studiach minie równie szybko i niedługo.. wakacje:) Znów będą wakacje!:)
